امام حسين در روز ترويه يعنى هشتم ذى ‏حجه سال 60 قمرى از مكه معظمه به سوى عراق مهاجرت فرمود و پس از چند روز، لشكريان عبيدالله بن زياد به فرماندهى حر بن يزيد رياحى با آن حضرت مواجه شده و مانع حركت آن حضرت به سوى كوفه شدند. گرچه حر بن يزيد، مأموريت داشت با امام حسين برخورد شديد نمايد، وليكن رفتار وى با آن حضرت بر رفق و مدارا بود. به همين جهت‏ حر و لشكريانش در نماز جماعت امام حسين(ع) شركت مى ‏كردند و به خطبه ‏هاى دلنشين وى گوش جان مى‏ سپردند و اين دو سپاه، چند روز بدون هيچ‏گونه مشكلى در كنار هم بودند.

اما عبيدالله بن زياد كه عطش فراوان براى جنگ با اباعبدالله الحسين داشت، نامه ‏اى به حر بن يزيد نوشت و وى را مأمور سخت‏گيرى بر امام حسين (ع) نمود. حر بن يزيد نيز طبق فرمان، راه را بر امام حسين و يارانش مسدود نمود و آنان را به سوى منطقه خشك و بى حاصل به نام كربلا هدايت كرد و در آنجا آنان را در محاصره خويش قرار داد.

روز پنج شنبه دوم ماه محرم  سال 61 هجرى امام حسين عليه السلام در يكى از نواحى نينوا به نام كربلا فرود آمد. قافله امام حسين چون به سرزمين كربلا رسيدند، آن حضرت پرسيد:

اين زمين چه نام دارد؟ عرض كردند: كربلا.

آن حضرت تا نام كربلا را شنيد، فرمود: اللهم اني اعوذ بك من الكرب و البلاء.

فرمود: اين، موضع كرب و بلا و محل محنت و عنا است، فرود آييد كه اينجا منزل و محل خيمه‏ هاى ما است و اين زمين، جاى ريختن خون ما است و در اين مكان قبرهاى ما واقع خواهد شد. جدم رسول خدا مرا به اين امور خبر داد.

 براي خواندن ادامه مطلب رنگ فونت عوض شود...

۲۴ ذي الحجه روز انگشتر بخشي حضرت علي عليه السلام در حال رکوع و نازل شدن آيه ايي در مورد اين عمل ايشان و روز بزرگ مباهله به سال ۱۰ قمري بود.

اما روز واقعه:
آفتاب مدينه بالا آمده بود و چشمها به انتظار نشسته بود. مسلمانانى كه از قرار اين روز اطلاع داشتند جمع شده بودند و مسيحيان نجران چشم دوخته بودند كه پيامبر كى و چگونه خواهد آمد به يك باره ديدند كه پيامبر از خانه بيرون شد مانند هميشه ساده و با صفا و در پيرامون او تنها مرد و زن جوانى به همراه دو فرزند خردسال اما چهره‏هايشان جذاب و گيرا، قدمهايشان استوار و دلهايشان در برابر پروردگار خاشع و بى اعتنا به دنيا و اهل دنيا به ميقات خويش مى‏روند.
دست حسن در دست پيامبر و حسين در آغوش او و على‏عليه السلام پيش روى او و فاطمه پشت سر پيامبر حركت مى‏كرد. و رسول‏خدا بدانان فرمود كه چون من دعا كردم شما آمين بگوييد. بارى پيامبر خدا از مدينه بيرون شد در حالى كه عباى موئين سياه رنگى بر دوش داشت آمد تا به نزديكى دو درخت رسيد. او فرمود كه ميان دو درخت را جاروب و مسطح كردند عباى خود را روى آن دو درخت پهن كرد و همراهان خود را در زير آن جاى داد و خود در پيش ايستاد و دوش چپ خود را در زير عبا داخل كرد و بر كمانى كه در دست داشت تكيه داد و دست راست خود را براى مباهله به سوى آسمان بلند كرد و مردم از دور نظر مى‏كردند كه چه خواهد كرد.
اسقفها گفتند چرا با بزرگان اهل شأن كه ايمان به تو آورده‏اند بيرون نيامده‏اى و تنها با تو همين جوان و زن و دو كودك است؟ حضرت فرمود كه من از جانب خداوند مأمور شده‏ام كه به همراه اينها با شما مباهله كنم. پس به سوى اصحاب خود بازگشتند و منذربن علقمه برادر ابوحارثه كه پيشتر در مجلس مشورتى اهل نجران حاضر نبود و بعد از آن همراه اين گروه شده بود بقيه را نصيحت كرد كه شما و هر كسى كه با كتابهاى الهى آشنا است مى‏داند كه ابوالقاسم محمد همان پيامبرى است كه همه پيامبران به او بشارت داده‏اند. در اين وقت علائم نزول عذاب ظاهر شد. آفتاب متغير شد و كوه‏ها لرزيد و با آن كه فصل تابستان بود ابر سياهى پيدا شد درختان سر به زير آورده بودند و مرغان بر زمين بال گسترده بودند. پس سيد و عاقب به منذربن علقمه گفتند نزد محمد و پسر عمويش على را واسطه كن كه محمد خاطر او را مى‏خواهد و از گفته او بيرون نمى‏رود و پيمان‏نامه درست كن. منذر به محضر رسول‏خدا رسيد و مسلمان شد و پيام آنان را رساند و رسول‏خدا على را براى مصالحه با آنان فرستاد. على‏عليه السلام پرسيد كه با ايشان چگونه صلح كنم حضرت فرمود هر چه كه رأى تو باشد پس على‏عليه السلام با آنان توافق كرد كه هر سال دو هزار جامه نفيس بدهند و هر سال هزار مثقال طلا نصف آن را در محرم و نصف ديگر را در رجب.

خواب ديدم،خواب اينكه مرده ام                         خواب ديدم  خسته  و پژمرده ام

تا  ميا ن  گو ر ر فتم، د ل  گرفت                       قبر كن سنگ  لحد را گل  گر فت

هركه آمد پيش ، حرفي راند ورفت                      سوره حمد ي برايم خو ا ند   و  رفت

نه رفيقي  ، نه  شفيقي  ،  نه  كسي                    تر س  بو د و  و حشت  و د لو ا پسي

نا گهان  از ر ه رسيد ند   د و ملك                      تير ه شد د ر  پيش  چشما نم  فلك

يك  ملك گفتا بگونام تو چيست؟                     آن يكي فرياد   زد  ، رب تو كيست؟

د  ر ميان عمر خود كن  جستجوي                       كا ر ها ي  نيك  و  ز شت خود بگوي

ما كه ما مو  ر ا ن حي  د ا و  ر يم                        ما تو  ر ا سو ي   جهنم  مي  بر  يم

غرق  ا ند و  ه  و تا  لم  ، د ل  فگار                     مي كشيد ند م   به خفت  سو ي نا ر

نا گها ن ا لطا   ف   حق آ غا ز  شد                      از جنان  د ر  ها ي رحمت  با ز  شد

مر د  ي     آ مد  ا ز  تبا ر آ سما ن                       نو  ر  پيشا نيش  ،  فو ق  كهكشا ن

بر سر  ش دستار سبزي بسته بو د                        نور  حق  بر چهره ا ش تايبد ه  بو د

دو  ملك سر ر ا  به زير ا ند اختند                         با ل خو د  ر ا  فر ش راهش ساختند

غرق حيرت  د اشتند اين  ز مز  مه                        آ مد ه  اينجا  ،   حسين  فا طمه ؟؟

سوي  من آ مد مر ا شر مند ه كر د                       مهربانانه ،  به  ر  و  يم  خند ه  كرد

گفت: آ زا د ش كنيد  ا ين بند ه  را                     خانه آبا د ش كنيد    اين بند  ه ر ا

اين كه ا ينجا اين چنين تنها شد ه                      كا م   ا و  با  تر بت   من  و  ا  شد ه

مادرش او ر ا  به عشقم زا د ه ا ست                   گر يه كرد ه بعد  شير  ش داده است

اينكه مي بينيد درشوراست وشين                      ذكر  لا  لا ئيش ، بو د  ه   يا  حسين

اسم من راز  و نيا زش بو د ه  ا ست                    خاك من مهر  نما زش   بو د ه ا ست

اينكه د ر پيش  شما  گرد يد ه  بد                     جسم و جانش ، بوي رو  ضه  ميد هد

پرچم من را به دوشش  مي  كشيد                      پا  بر هنه  د ر  عز ا يم   مي  د و يد

سينه چا ك آ ل طاها   بود ه است                      چا ي  ر يز  هيئت  ما  بو  د ه است

با رها  لعن  ا ميه  كر  د ه  است                        خويش  را نذ ر  ر قيه  كر د ه ا ست

حرمت من را به عالم پاس د ا شت                       ا رتبا طي  تنگ  با  عبا س د ا شت

نذ ر    عبا سم به  تن  كرد ه  كفن                     رو ز   تا  سو  عا شد ه  سقا ي  من

تا كه دنيا  بوده  از  من  دم  زده                        او غذاي  روضه ام  را  هم  زده

گريه  كرده   چون  براي  اكبرم                           با خود  او را نزد  زهرا  ميبرم

هرچه باشد او برايم بنده است                           او بسوزد، صاحبش شرمنده است

در  مرامم  نيست او  تنها  شود                         باعث  خوشحالي  اعداء شود

آري آري هركه پابست من است                         نامة اعمال او دست من است

 درازل مهرعلي را به من آموخته اند

تا ابد نيزدلم دست به دامان علي ست

جبريل، گل تبسم آورد ازعرش

راهي غديرشد،خم آوردازعرش

ازباغ دل انگيزولايت، "اليوم..

اكملت لكم دينكم "آوردازعرش

سال ‪ ۲۱۲هجري است و "صريا" غرق نور و شادي است، جهان در انتظار يكي از زيباترين چهره‌هاي ملكوتي بوستان محمدي (ص) است.

امام ابوالحسن علي‌النقي (ع) ملقب به "هادي" دهمين پيشواي شيعيان در نيمه ذيحجه سال ‪ ۲۱۲هجري دراطراف مدينه در محلي به نام "صريا" متولد شد و بنابر تقويم، روز جمعه پانزدهم دي ماه سالروز ولادت اين امام بزرگوار است.

مهر تو را به عالم امكان نمي دهم

اين گنج پربهاست،من ارزان نمي دهم

جان ميدهم به شوق وصال تو اي حسين

تا  بر سرم  قدم  ننهي  جان  نمي دهم

اي خاك كربلاي تو مهر نماز من

اين مهر را به ملك سليمان نمي دهم

دل جايگاه عشق تو باشد نه غير تو

اين خانه خداست به شيطان نمي دهم

 امام حسين عليه السلام در هفتم ذي الحجه "يکشنبه"  در مکه معظمه خطبه اي خواند و مردم را خبر داد که فردا صبح مي رود و هشتم ذي الحجه "دوشنبه" حج را به عمره مفرده بدل نموده و از مکه متوجه عراق گرديدند و فرداي آنروز حضرت مسلم بن عقيل و هاني بن عروه توسط ابن زياد ملعون به شهادت رسيدند. تا اولين شهداء در راه سيدالشهداء در اين سفر پر بلاء، لب تشنه جان دهند و سر از تن مبارکشان جدا شود.

آري مسلم گريه ميكرد نه براي اينكه قرار است كشته شود نه.

گريه مسلم براي اربابش حسين است، چون حسين ويارانش باشتاب به كوفه ميآيند.

                          کوفه ميا حسين جان

     کوفه وفا ندارد

                                                    کوفي بي مروت          

                                                                                         شرم و حيا ندارد 

به عشق بین الحرمین

میکشی ام چرا حسین؟؟

خونم حلاله

 آن مهر كه از نوروجودش

                                 عالم علم همه نورفشان بود

                                                                 چهره در غيب كشيد