ما در ره عشق تو، اسيران بلائيم

كس نيست چنين عاشق بيچاره، كه ماييم

بر ما نظري كن، كه در اين شهر غريبيم

بر ما كرمي كن، كه در اين شهر گدائيم

زهدي نه كه، در كنج مناجات نشينيم

وجدي نه كه، بر گرد خرابات بر آئيم

حلّاج وشانيم، كه از دار نترسيم

مجنون صفتانيم، كه درعشق، خدائيم

ترسيدن ماچونكه هم از بيم بلا بود

 
اكنون زچه ترسيم؟ كه در عين بلائيم 

ما را به تو سرّيست كه كس مَحرم آن نيست

گر سَر برود، سرّ تو با كس نگشائيم

ما را نَه غم دوزخ و نَه حرص بهشت است

بردار ز رخ پرده كه مشتاق لقائيم

هر زخم تعمد تورا می بوسم

جا پای تردد تورا می بوسم

هر سال که می رسدمحرم از راه

تاریخ شهادت تورا می بوسم

ياقمر بني هاشم...امروز اربعين توست

 ابن شهر آشوب روايت كرده است كه روزي جبرئيل به خدمت حضرت رسول صلي الله عليه و آله آمد به صورت دحية كلبي و نزد آن حضرت نشسته بود كه ناگاه حسنين عليهماالسلام داخل شدند و چون جبرئيل را گمان دحيه مي‌كردند به نزديك او آمدند و از او هديه مي‌طلبيدند، جبرئيل دستي به سوي آسمان بلند كرد سيبي و  بهي و اناري براي ايشان فرود آورد و به ايشان داد. چون آن ميوه‌ها را ديدند شاد گرديدند و نزديك حضرت رسول صلي الله عليه و آله بردند حضرت از ايشان گرفت و بوئيد و به ايشان رد كرد. و فرمود كه به نزد پدر و مادر خويش ببريد و اگر اول به نزد پدر خود ببردي بهتر است. پس آنچه آن حضرت فرموده بود به عمل آوردند و به نزد پدر و مادر خويش ماندند تا رسول خدا صلي الله عليه و آله نزد ايشان رفت و همگي از آن ميوه‌ها تناول كردند و هرچه مي‌خوردند به حال اول برمي‌گشت و چيزي از آن كم نمي‌شد و آن ميوه‌ها به حال خود بود تا گاهي كه حضرت رسول «ص» از دنيا رفت و باز آنها نزد اهلبيت بود و تغييري در آنها بهم نرسيد تا آنكه حضرت فاطمه عليهاالسلام رحلت فرمود پس انار برطرف شد و چون حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام شهيد شد به برطرف شد و سيب ماند آن سيب را حضرت امام حسن عليه السلام داشت تا آنكه به زهر شهيد شد و آسيبي به آن سيب نرسيد، بعد از آن نزد امام حسين عليه السلام بود.

حضرت امام زين العابدين عليه السلام فرمود وقتي كه پدرم در صحراي كربلا محصور اهل جور و جفا بود آن سيب را در دست داشت و هرگاه كه تشنگي بر او غالب مي‌شد آنرا مي‌بوئيد تا تشنگي آن حضرت تخفيف مي‌يافت چون تشنگي بسيار بر آن حضرت غالب شد و دست از حيات خود برداشت دندان بر آن سيب فرو برد چون شهيد شد هر چند آن سيب را طلب كردند نيافتند، پس آن حضرت فرمود كه من بوي آن سيب را از مرقد مطهر پدرم مي‌شنوم گاهي كه به زيارت او مي‌روم و هر كه شيعيان مخلص ما در وقت سحر به زيارت آن مرقد معطر برود بوي سيب را از آن ضريح منور مي‌شنود.

حسين من، ازت ميخوام منو ببخشي، آخه الان كه دارم اين مطلبو مينويسم عهدمو شكستم آخه عهد كرده بودم تو اين وبلاگي كه متعلق به حسين منه مطلب شخصي ننويسم ولي نتونستم باور كن تا الان كه بيدارموندم  هرچي با خودم كلنجار رفتم نتونستم.. خوابم نبرد آخه امشب ..امشب كه نه چون الان ساعت 1 بامداد روز سه شنبه 15 اسفند... روزي كه هميشه تا ابد از شنيدنش غم عالم مياد سراغم...آخه 10 سال پيش روز 4شنبه بود، 15 اسفند بود و روز شهادت امام صادق كه عزيز دلم براي هميشه چشماشو به دنيا بست.

حسين من... منو ببخش . دلم نيومد از كسي كه باعث اين عشق من به تو شد ياد نكنم...خودت كه ميدوني؟؟ وقتي تشنه ميشد يادت ميكرد...وقتي به دستاي كوچولوش آمپول و سرم ميزدن ياد عباستو ميكرد... وقتي هم كه از علي اصغرت براش گفتم سرشو پايين انداختو گريه كرد.. بخدا اگه اين چيزا يادم بره...اگه يادم بره چقدر عباستو دوست داشت ..چقدر براش نامه نوشت..خودت كه شاهد بودي؟؟ اول محرم مشكي تنش ميكرد و زنجيراشو برمي داشت واون بازو بند يااباالفضل رو به بازوش ميبست...گفتني ها زياده... منم دارم زيادي پيمان شكني ميكنم.فقط دلم خودشه تا چند روز ديگه ميبينمش...آخه ميدونم پاتوقش كجاس،از قول و قرارهاش خبر دارم، پيش عشقشه،پيش عباست...مطمئنم كه اشتباه نميكنم...خيالاتي هم نشدم ...چون يه بار پشت پنجره بقيع ديدمش نميدونم اومده بود سراغ امام صادق يا سراغ ام البنين؟؟؟.يه بار هم تو طواف ديدمش... ولي افسوس كه دست من كوتاه و خرما بر نخيل

شيخ طوسي به سند صحيح روايت كرده است كه حضرت امام حسين عليه السلام دير به سخن آمد روزي حضرت رسول صلي الله عليه و آله آن حضرت را به مسجد برد و در پهلوي خويش بازداشت و تكبير نماز گفت امام حسين عليه السلام خواست موافقت نمايد درست نگفت حضرت از براي او بار ديگر تكبير گفت و او نتوانست باز حضرت مكرر كرد تا آنكه در مرتبة هفتم درست گفت به اين سبب هفت تكبير در افتتاح نماز سنت شد.

به ابي انت و امي كه تويي مظهر عشق

عشق را مظهر آثار علي اكبر توست

طفل شش ماه به هنگام شهادت خنديد

آنكه بر مرگ زند خنده علي اصغر توست

پس حضرت بر در خيمه آمد و به جناب زينب سلام الله عليه فرمود كودك صغيرم را به من سپاريد تا او را وداع كنم، پس آن كودك معصوم را گرفت و صورت به نزد او برد تا او را ببوسد كه حرمله بن كامل اسدي لعين تيري انداخت و بر گلوي آن طفل رسيد و او را شهيد كرد. و باين مصيبت اشاره كرده شاعر در اين شعر:

وَ مُنْعَطِفِ اَهْوي لِتَقْبيلِ طِفْلِهِ

فَقَبَّلَ مِنْهُ قَبْلهُ السَّهْمُ مَنْحَراً

پس آن كودك را به خواهر داد، زينب سلام الله عليه او را گرفت و حضرت امام حسين عليه السلام كفهاي خود را زير خون گرفت همينكه پر شد به جانب آسمان افكند و فرمود سهل است بر من هر مصيبتي كه بر من نازل شود زيرا كه خدا نگران است.

دوست دارم كه بسوزد پر من صد ها بار  

      گر حسين بن علي مي دهدم بال و پري

هجده لغت به سوره كوثر نوشته، حق

يعني كه عمرفاطمه هجده سرشته، حق

داني چرا به سوره كوثر سه آيه است

اين سه ، نشانه عمر**رقيه** است

به ياد دردانه سيد الشهدا

دريا به طلب ، از برهوت تو گذشت

يك قافله نعره در سكوت تو گذشت

آن روز اگر چه تشنه بودي، اما

صد رشته قنات، در قنوت تو گذشت