حسين من، ازت ميخوام منو ببخشي، آخه الان كه دارم اين مطلبو مينويسم عهدمو شكستم آخه عهد كرده بودم تو اين وبلاگي كه متعلق به حسين منه مطلب شخصي ننويسم ولي نتونستم باور كن تا الان كه بيدارموندم  هرچي با خودم كلنجار رفتم نتونستم.. خوابم نبرد آخه امشب ..امشب كه نه چون الان ساعت 1 بامداد روز سه شنبه 15 اسفند... روزي كه هميشه تا ابد از شنيدنش غم عالم مياد سراغم...آخه 10 سال پيش روز 4شنبه بود، 15 اسفند بود و روز شهادت امام صادق كه عزيز دلم براي هميشه چشماشو به دنيا بست.

حسين من... منو ببخش . دلم نيومد از كسي كه باعث اين عشق من به تو شد ياد نكنم...خودت كه ميدوني؟؟ وقتي تشنه ميشد يادت ميكرد...وقتي به دستاي كوچولوش آمپول و سرم ميزدن ياد عباستو ميكرد... وقتي هم كه از علي اصغرت براش گفتم سرشو پايين انداختو گريه كرد.. بخدا اگه اين چيزا يادم بره...اگه يادم بره چقدر عباستو دوست داشت ..چقدر براش نامه نوشت..خودت كه شاهد بودي؟؟ اول محرم مشكي تنش ميكرد و زنجيراشو برمي داشت واون بازو بند يااباالفضل رو به بازوش ميبست...گفتني ها زياده... منم دارم زيادي پيمان شكني ميكنم.فقط دلم خودشه تا چند روز ديگه ميبينمش...آخه ميدونم پاتوقش كجاس،از قول و قرارهاش خبر دارم، پيش عشقشه،پيش عباست...مطمئنم كه اشتباه نميكنم...خيالاتي هم نشدم ...چون يه بار پشت پنجره بقيع ديدمش نميدونم اومده بود سراغ امام صادق يا سراغ ام البنين؟؟؟.يه بار هم تو طواف ديدمش... ولي افسوس كه دست من كوتاه و خرما بر نخيل